Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Σάββατο, 28 Απριλίου 2018

Στη μνήμη της Έλλης Λαδά.




Δυο λόγια για τον Ιατροδικαστή.


Το νέο μου θεατρικό παιδί τον Οκτώβριο στο θέατρο Αλκμήνη.

Ο βασικός τίτλος του θεατρικού έργου που εμπνεύστηκα το περασμένο καλοκαίρι είναι "ο Ιατροδικαστής." Όμως, πώς ξεκίνησαν όλα; 

Η φίλη και σκηνογράφος, Πολυτίμη Μαχαίρα, με παρότρυνε πριν το καλοκαίρι του 2017 να γράψω κάτι που να αφορά σε έναν Ιατροδικαστή. Τότε βρισκόμουν περίπου στα μισά ενός άλλου έργου με τίτλο "Το καταφύγιο", το οποίο προόριζα για τον Οκρώβριο του 2019. Οι έντονες και ευφάνταστες παροτρύνσεις της Πολυτίμης και οι ζυμώσεις που γίνονταν από εκατέρωθεν ιδέες που εξοστρακίζονταν αόρατα στον αέρα δεν με άφησαν ασυγκίνητο. Παγώνω "το καταφύγιο" και ξεκινώ, λοιπόν, να γράφω με ξέφρενους ρυθμούς το καλοκαίρι του 2017 ένα έργο, του οποίου η έμπνευση προερχόταν από έναν χαρακτήρα που δεν ήξερα καθόλου, αλλά παράλληλα γνώριζα και πολλά χρόνια. 

Ένας άνθρωπος έχει στα χέρια του την κατάληξη της ζωής και προσπαθεί να τη σεβαστεί έως το απόλυτο τέλος της. Τα συμφέροντα, όμως, δεν τρομάζουν πουθενά, δεν διστάζουν να ξεπροβάλλουν το φιδίσιο κεφάλι τους ακόμη και στην πιο ιερή στιγμή της ανθρώπινης ύπαρξης: όταν εκείνη πλέον σβήνει.

Μια σπουδαία Ελληνίδα γιατρός, που βρίσκεται μια ανάσα από την αντιμετώπιση της επάρατης νοσου μια και καλή, βρίσκεται ξαφνικά νεκρή στο σπίτι της. Αυτοκτόνησε ή δολοφονήθηκε; Έχει άλλωστε σημασία; Και όμως... Για τις εξουσίες του τόπου έχει και μάλιστα τεράστια. "Ο θάνατός σου η ζωή μου" δε λέει ο λαός; Η Έλλη Λαδά είχε προσφέρει τα πάντα και όμως ταλαιπωρείται μέχρι τέλους. Η ιστορία της πάει να σβηστεί με συνοπτικές διαδικασίες και η ζωή να προχωρήσει για όλους τους υπόλοιπους. Εκεί έρχεται ο Ιατροδικαστής να πει το μεγάλο "όχι" και να σταματήσει την ταλαιπωρία της φανερώνοντας το πιο απλό και και πιο δυσπρόσιτο ταυτόχρονα πράγμα: την αλήθεια. 

Η γιατρός Έλλη Λαδά, η αθέατη βασική ηρωίδα του έργου, δεν βασίζεται σε κάποια συγκεκριμένη Ελληνίδα. Η Έλλη Λαδά αντιπροσωπεύει την ίδια την Ελλάδα. Η ξεχασμένη Ελλάδα που τόσα έχει προσφέρει στον λαό της ανά τους αιώνες και πάντοτε παραμερίζεται μπρος στον ατομισμό. Η Έλλη Λαδά είναι η Ελλάδα που μαχαιρώνουμε δεκάδες φορές τη μέρα, που την προδίδουμε με τριάντα και - καμιά φορά - ίσως και λιγότερα αργύρια. Αυτή ήταν και η μεγάλη αφορμή να γράψω το έργο, με τη βαθιά επιθυμία αυτή η χώρα, η χώρα μας, να βρει επιτέλους τη δικαίωση που της αξίζει και να αποκατασταθεί στο πάνθεον του παγκόσμιου γίγνεσθαι, βρίσκοντας γαλήνη, μακριά από ανταγωνιστικά πάθη και ανεξίτηλες οικονομικές φιλοδοξίες.

Αυτό το έργο αφιερώνεται σε όλους. Και κυρίως σε όλους όσοι θα ήθελαν να δουν την Έλλη Λαδά δικαιωμένη, έστω και την τελευταία στιγμή.

Κώστας Λεϊμονής,
Απρίλιος 2018

Τρίτη, 10 Απριλίου 2018

Εκτός ύλης και εντός της καρδιάς μου.



Το θεατρικό μου έργο "Εκτός Ύλης ή Ο μονόλογος ενός καθ' ομολογία παράλογου"
στη Βουλή των Ελλήνων την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου. 

Ήταν Οκτώβρης, όταν μου τηλεφώνησε ο Γεράσιμος και μου είπε ότι η Βουλή δέχτηκε να ανέβει το έργο την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου. Ήθελα να εκραγώ από τον ενθουσιασμό, αλλά βρισκόμουν σε δουλειά και συγκρατιόμουν με τεράστια προσπάθεια. Όταν πήγα στην πρόβα δυο μέρες πριν την παράσταση, σκεφτόμουν ότι θα ήταν καλύτερα αν στο αρχικό διήγημα είχα βάλει ήρωα τον Ιταλό πρωθυπουργό να παραιτείται στο Κολοσσαίο της Ρώμης - ποτέ δεν έχω πάει και θα 'ταν ευκαιρία... Κατά τη διάρκεια της παράστασης (και κάθε παράστασης, μάλιστα οι συντελεστές με κοροϊδεύουν, γιατί πηγαίνω ανελλιπώς στις παραστάσεις) ζούσα ένα μαγικό συναίσθημα και τι εννοώ; Αυτό που ζω κάθε φορά με το έργο: Ξεχνώ ότι το έχω γράψει εγώ. Θες να είναι η ερμηνεία του Γεράσιμου που σε συνεπαίρνει; Θες να είναι αυτές οι αλήθειες που όλοι ξέρουμε και ποτέ δεν ξεστομίζουμε; Θες να είναι το κλίμα της παράστασης; Δεν ξέρω κι ούτε με ενδιαφέρει. Με συνεπαίρνει απλά η ροή και το γεγονός ότι βλέπω κάτι που κανένας πολιτικός δεν θα τολμήσει ποτέ να κάνει και να πει. Μία παράσταση που προσφέρει έργο, μία παράσταση που αποτελεί λειτούργημα και θα έπρεπε να παίζεται σε όλα τα σχολεία από το Καστελόριζο ως τις Πρέσπες, από τη Φλώρινα ως τη Γαύδο. Γιατί; Γιατί τα παιδιά μόνο μπορούν πλέον να σωθούν και τα παιδιά μπορούν πλέον μόνο να σώσουν τα επόμενα παιδιά. Το έργο αυτό, σαν άλλος Δούρειος Ίππος της Δημοκρατίας, τρούπωσε σε μια βουλή όπως είναι και μίλησε για μια βουλή όπως θα έπρεπε να είναι. Μέσα στον χώρο αυτό ακούστηκε ο Μάνος Χατζιδάκις να μιλά για το "τέρας". Ποιο τέρας από όλα; Μήπως μιλούσε για το "τέρας" μέσα στο ίδιο το "τέρας"; Απλώς ρωτώ. Το "Εκτός ύλης" με την παρουσίασή του στον φυσικό του χώρο έφτασε στο απώτατο σημείο εξέλιξής του μέσα από τα μάτια του δημιουργού του, η πορεία του όμως δεν σταματά εδώ. Θα δίνει πάντα το "παρών" όποτε χρειαστεί να το δώσει, όποτε η αξία του κουστουμιού ξεπερνά την αξία του ανθρώπου που το φορά. 










Πέμπτη, 8 Μαρτίου 2018

Προδοσίες

Σ. Νταλί, Η εμμονή της μνήμης.



Του φίλου μου η γυναίκα είναι δυο φορές γυναίκα μου.

Α. 2008.
Ήταν τόσο χαρούμενοι... Ένα ασπρόμαυρο φιλμ γεμάτο ευτυχία Τα φιλιά κι οι αγκαλιές έδιναν κι έπαιρναν. Οι σιωπηρές ματιές γεμάτες υποσχέσεις μιλούσαν αντί για τα στόματά τους. Όλοι τους ζήλευαν. "Μα τι ταιριαστό ζευγάρι...", έλεγε ο ένας. "Τους ζηλεύω", παραδεχόταν φωναχτά ο άλλος. Η Μελίνα και ο Γιώργος ενσάρκωναν τον έρωτα και την αγάπη σε ένα ιδανικό, αγαπημένο ζευγάρι.

Β. Σήμερα.
Διαμέρισμα στο Χαλάνδρι
"- Δεν μπορούμε να βλεπόμαστε άλλο. Ο Γιώργος έχει αρχίσει να ψυλλιάζεται. Και σε προειδοποίησα. Μη βάζεις κολόνια δική σου....
- Λες και φταίει η κολόνια, Μελίνα...
- Αυτό που ξέρω είναι ότι τα ψέματα τελείωσαν. Είσαι κολλητός του και κουμπάρος μας.
- Αυτό το ξέραμε πριν τον απατήσεις...
- Ή θα χωρίσουμε κι οι δυο απ' τους ανθρώπους μας ή...
- Ή;
- Ή... Ωχ... Δεν αντέχω άλλη πίεση πια.
- Ποιος τελικά είναι ο άνθρωπός μας; Ποιος είναι η κτήση μας; Ποιος αντιπροσωπεύει το "μου" στο "ο άνθρωπός μου"; Κοιτάζονται χωρίς να αρθρώνουν λόγια για ένα αργόσυρτο λεπτό της ώρας.
- Ποιος είναι;
- Περιμένεις κανέναν;
- Μα, να μου χτυπάνε κουδούνι τέτοια ώρα;
- Ρίξε κάτι πάνω σου, Γιώργο. Μην πας σχεδόν γυμνός στην πόρτα!
- Κανα διαφημιστικό θα 'ναι...
Η Μελίνα κάθεται στο προσκέφαλο του κρεβατιού τελειώνοντας το τελευταίο της τσιγάρο. Ένας πυροβολισμός ακούγεται. Σηκώνεται έντρομη πετώντας με φόρα το πάπλωμα πάνω στο πάτωμα, αλλά δεν προλαβαίνει να βγει στο χολ.
- Γιώργο;


Οι υποσχέσεις τζάμπα είναι.

Α. 2008. Γειτονιά στα Πετράλωνα
- Λοιπόν, άμα περάσουμε στην ίδια σχολή, γραφόμαστε μπάσκετ στους Αμπελόκηπους και γερμανικά στην Κάνιγγος. Έχω έναν δικό μου καθηγητή, πολύ καλό και φτηνό. Θα πάρουμε το πρώτο δίπλωμα σε ενάμιση χρόνο.
- Μέσα. Μόνο μη με χαντακώσει η ιστορία. Στο τέταρτο θέμα πρέπει να τα μπέρδεψα, ρε συ. Τι πηγές ήταν αυτές;
- Κι εγώ ιδέα δεν έχω πώς πήγα. Ό,τι θυμούνται, χαίρονται. Άκου τα στατιστικά της παραγωγής βαμβακιού τη δεκαετία του '20... Εδώ δεν ξέρω πόσα αυγά γεννούν οι κότες της γιαγιάς μου, θα ξέρω πόσο βαμβάκι βγάζαμε πριν 100 χρόνια...
- Άσ' τα τώρα αυτά. Μεθαύριο βγαίνουν οι βαθμοί. Να σκεφτούμε τι άλλο θα κάνουμε στη νομική.
- Α, εσύ το πήρες απόφαση ότι θα περάσουμε...
- Και Αθήνα μάλιστα.
- Α, και Αθήνα;
- Εννοείται... Λοιπόν, τι άλλο θα κάνουμε;
- Καφέδες, σινεμά και κάτι μου 'χει πει ο Άκης ότι τα κόμματα διοργανώνουν βραδιές στα μπουζούκια.
- Πες του αδερφού σου όχι τα κόμματα. Παρατάξεις λέγονται στα πανεπιστήμια.
- Ε, αυτοί. Σου λέει, πας πίνεις το ποτό σου σε χαμηλή τιμή και είσαι δίπλα στον Μητροπάνο.
- Γουστάρω! Φίλε, δεν θα χωρίσουμε ποτέ, να μου το θυμηθείς. Ο Παύλος κι ο Γιάννης μια ζωή αχώριστοι.
- Αχώριστοι!
Οι δύο φίλοι τσουγκρίζουν τα ποτήρια τους.

Β. Σήμερα.
- Παρακαλώ;
- Ο κύριος Γιάννης Δαβάκης;
- Ο ίδιος.
- Ο δικαστικός επιμελητής που σας είχα πάρει και το πρωί είμαι. Για αυτή την οφειλή που λέγαμε τις προάλλες.
- Α, μάλιστα. Συγγνώμη που δεν σας κάλεσα, αγαπητέ, αλλά πνίγομαι. Ο πελάτης μού έχει δώσει τα χρήματα. Περάστε από το γραφείο μου το αύριο το μεσημέρι να τα πάρετε.(...) Ευχαριστώ κι εγώ.
"Ανάσα δεν με έχουν αφήσει να πάρω απ' το πρωί...", μονολογεί ο Γιάννης ανοίγοντας παράλληλα το γραμματοκιβώτιο έξω από το σπίτι του. Ενώ περνά τις επιστολές τη μία μετά την άλλη, στέκεται στην τελευταία. Μια πρόσκληση γάμου από έναν Παύλο Καρίτση. Μια πρόσκληση γάμου από τον Παύλο Καρίτση. Ώστε ο Παύλος παντρευόταν... Πόσα χρόνια είχε να τον δει, να του μιλήσει. Θα 'ταν δέκα; Παραπάνω μάλλον... Σε ένα σταυροδρόμι είχαν χωριστεί με την ελπίδα να ανταμώσουν μετά τα μεταπτυχιακά τους. Ο καφές έπαιρνε συνεχώς αναβολή και το "θα τα πούμε" δεν ειπώθηκε ποτέ. Ούτε στον γάμο του Παύλου. Ο Γιάννης δεν πήγε. Έστειλε απλώς αντί για δώρο, την πρόσκληση πίσω.



Κυριακή, 4 Μαρτίου 2018

Για όλα φταίει η λακκούβα (μονόπρακτο)




Δυο φίλες κάθονται δίπλα η μία στην άλλη μέσα στο ΚΤΕΛ.

(Η Α ρουφά ελαφρώς τη μύτη της). Β: Αμάν πια αυτές οι λακκούβες! Κι εσύ... Σταμάτα, παιδί μου, να κλαις τόση ώρα. Δεν βαρέθηκες;
Α: Εγώ δεν έχασα άντρα, θησαυρό έχασα!
Γ (από το πίσω κάθισμα): Από τι πήγε αν επιτρέπεται;
Α: Κουνηθείτε απ’ τη θέση σας, κυρία μου. Ζει ο άνθρωπος!
Β (μέσ’ απ΄τα δόντια της): Ζει που να πάρει... Ζει!
Α: Μην είσαι τόσο ψυχρή με τον Μάριο!
Β: Κοίτα να δεις που εσένα απάτησε, εγώ τον βρίζω!
Α: Όλοι οι άντρες μια δυο φορές κάνουν και την κουτσουκέλα τους.
Β: Μια δυο φορές τα έκανε κι αυτός. Τη βδομάδα... Που περπατούσες στη Σκουφά και σε ήξεραν όλες με το μικρό σου όνομα!
Α: Επειδή ήμουν καλή πελάτισσα.
Β: Επειδή είχαν πάει με τον άντρα σου. Και στο κάτω κάτω της γραφής εσύ δεν αποφάσισες να τον χωρίσεις; Τι κλαις τώρα; Μήπως το μετάνιωσες;
Α: Όχι, αλλά... να. Είναι δύσκολο να συνηθίσω σε μια νέα πραγματικότητα.
Β: Γιατί η παλιά πραγματικότητα ήταν ιδανική, που δεν χωρούσες να περάσεις κάτω απ’ την πόρτα...
Α: Σε βρίσκω υπερβολική. 2,3 κιλάκια έβαλα, δεν έγινα και βουβάλα...
Β: Καλέ, απ΄το κέρατο εννοώ... Πωπω.. Αυτή αντί να γίνει καλύτερα μετά το διαζύγιο, αποβλακώθηκε εντελώς.
Γ (πετάγεται από πίσω): Εγώ, κυρία μου, τι να πω που τον έπιασα επ’ αυτοφώρω με τον πρώτο μου ξάδερφο;
Β: Είδες; Υπάρχουν και χειρότερα.
Γ: Ακριβώς. Τι του βρήκε δηλαδή;
Α (αθώα): Δεν ήταν καλός ο πρώτος ξάδερφος ε;
Γ: Δεν βλεπόταν σας λέω. Να έλεγα με τον δεύτερο ξάδερφο που ήταν και κούκλος να το δεχόμουν.
Β: Δεν είμαι καλά... Σας ευχαριστούμε, για την παρέμβαση, μαντάμ. Προς Α: Λοιπόν, σύνελθε και έλα στα συγκαλά σου. Σου ανοίγεται μια καινούρια ζωή. Δεν σε πήρανε δα και τα χρόνια...
Α: Σε λίγο κλείνω τα 55.
Β: Περιουσία έχεις....
Α: Σε δυο βδομάδες έχω το δικαστήριο για την κατάσχεση.
Β: Ευτυχώς παιδιά δεν έχετε να μαλώνετε για διατροφές...
Α: Είχα ρήξη μήτρας από τα 20.
Β: Έχετε τις οικογένειές σας να σας φροντίζουν...
Α: Σε μια βδομάδα είναι τα σαράντα της μάνας μου.
Β:Δουλειές έχετε μέσα σ’ αυτή την ανεργία...
Η Α την κοιτά.
Β: Τι; Μη μου πεις ότι δεν έχεις δουλειά. Στην ίδια εταιρία δουλεύετε.
Α: Παραιτήθηκα προχθές. Δεν θα τ’ άντεχα να τον βλέπω κάθε μέρα.
Β: Έχεις όμως τα ενοίκια απ’ το μαγαζί στα Χανιά!
Α: Ναι, δεν μπορώ να πω...
Β: Να, είδες; Όλα καλά σου πάνε...
Η Α την κοιτά με βλέμμα απλανές.
Α: Πάλι καλά που έχω αυτή τη μικρή περιουσία των 150 στρεμμάτων στην Κρήτη και τα κουτσοβγάζω πέρα.
Β: Δε λες που δεν έγιναν κι αυτά δάσος; Τις προάλλες η πλατεία του χωριού μου στο Βόλο ανακηρύχθηκε δασική έκταση, σύμφωνα με τους χάρτες του 1885. Η μισή πλατεία με την εκκλησία και την παιδική χαρά είναι δάσος και η άλλη μισή, με το περίπτερο, μία τραμπάλα από την παιδική και το πάρκο...
Α: ...μη δασική...
Β: Όχι. Αρχαιολογική. Βρήκαν μία κούπα από τον 4ο αιώνα προ Χριστού που ανήκε μάλλον στην τρίτη ξαδέρφη της θείας της γυναίκας του Σωκράτη. Φημολογείται, δε, ότι σε αυτήν ήπιε το κώνειο ο φιλόσοφος.
Α: Ε, τότε θα έχει μεγάλη ιστορική και οικονομική αξία!
Β: Βέβαια...
Α: Κρίμα για το περίπτερο που θα το κατεδαφίσουν...
Β: Σιγά μην το κατεδαφίσουν...  Τους  πήγαν εκεί στο υπουργείο 50 τενεκέδες παρθένο ελαιόλαδο μαζί με την ένσταση και αποχαρακτηρίστηκε εν μια νυκτί η περιοχή από αρχαιολογική. Έμεινε το δάσος, από την άλλη.
Α: Γιατί;
Β: Γιατί ξέμειναν από ελαιόλαδο.
Α: Τυχερός ο περιπτεράς...
Β: Τυχερός δεν θα πεις τίποτα. Πουλάει με το τσουβάλι τις κούπες ως σουβενίρ στους τουρίστες με ζωγραφισμένη πάνω του τη μούρη του Σωκράτη. Δουλειές με τη σέσουλα κάνει!
Α: Επιτέλους πια αυτές οι λακκούβες! Από χωματόδρομο το πάει;
Β: Εθνική οδός σου λέει μετά...
Α (με απόγνωση): Εθνική οδός, εθνική οδός αλλά κάθε δέκα λεπτά σταματάμε.
Β: Λόγω διοδίων.
Α: Καλά, πόσα διόδια περνάμε;
Β: Μη σου πω όσα και τα κέρατα που έχεις φάει, γιατί θα γίνω κακιά, αλλά περίπου τόσα...
Α: Μη μου το θυμίζεις τώρα κι εσύ...
Β: Καλά, καλά...
Α: Πάντως, για τα χρήματα που έχουμε δώσει δεν μου αρέσει καθόλου η εξυπηρέτηση. Όταν πεταγόμουν, τα τριήμερα των αργιών, στη Νέα Υόρκη για καφέ μέχρι και τουαλέτες είχαν μέσα τα πούλμαν.
Β (ξαφνιασμένη): Είχες μπει σε πούλμαν;
Α: Συνήθως νοίκιαζα λιμουζίνα αλλά μια φορά αναγκάστηκα να μπω, λόγω της παρέας. Είχα ερωτευτεί έναν φοιτητή και καταλαβαίνεις... Eίχε low budget ο καημενούλης… Πλατωνικός έρωτας πάντα. Να το τονίσω. Ποτέ μου δεν απάτησα τον άντρα μου.
Β (αναπολεί): Ωραίες εποχές τότε. Με τα εορτοδάνειά μας, με τα διακοποδάνειά μας...  Έμπαινες σε όποια τράπεζα ήθελες, έπαιρνες τα χρήματά σου, σου έβαζαν ένα, έτσι, ας το πούμε λίγο τσουχτερό επιτόκιο... Αλλά... Είχες το περιθώριο να το ξεπληρώσεις σε 250 δόσεις.
Α: Και από τις 250 δόσεις του σιντροέν φτάσαμε στις 250 δόσεις του νόμου Κατσέλη. Δεν το λες και πρόοδο...
Β: (εξανίσταται): Αμάν πια αυτές οι λακκούβες! (Της πέφτει η τσάντα και φεύγουν από μέσα πράγματα. Η Α σκύβει να βοηθήσει τη Β να τα μαζέψει και βρίσκει ανάμεσα σ’ αυτά και μία φωτογραφία του άντρα της.)
Α (άναυδη): Τι δουλειά έχει η φωτογραφία του άντρα μου με μαγιό στην τσάντα σου;
Β (μαγκωμένη): Του πρώην άντρα σου...
Α (θυμωμένη): Αυτού τέλος πάντων. Τι δουλειά έχει η φωτογραφία του Μάριου με μαγιό στην τσάντα σου;
Β: Α, ευτυχώς φοράει μαγιό εδώ... (Η Β ανακουφισμένη, η Α άναυδη)
Α (σχεδον φωνάζει): Ακούω!
Β: Θα παρέπεσε. Εγώ δεν...
Γ (Πετάγεται από το πίσω κάθισμα): Απ’ την αρχή το ’χα ψυλλιαστεί... (Δίνει μια κάρτα στην Α. Συστήνεται.) Ελένη Ρουμελιώτη. Δικηγόρος παρ’ Αρείω Πάγω. Αν της προκαλέσετε απλή κάκωση ή μώλωπες, θα βγείτε με αναστολή. Αν της καταφέρετε πολλαπλά κατάγματα, θα βγείτε με πρόστιμο και αναστολή και με θανατηφόρα σωματική βλάβη δέκα χρόνια κάθειρξη αλλά με καλή διαγωγή βγαίνετε σε πέντε. Διαλέγετε πακέτο και μου τηλεφωνείτε.
Α: Σας ευχαριστώ πολύ. Μου φαίνεται θα προτιμήσω το τρίτο.
Γ: Υπέροχα! Το έχω και σε προσφορά!
Α προς Β (με βλοσυρό ύφος): Και τώρα οι δυο μας...