Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Σάββατο, 28 Οκτωβρίου 2017

Σήμερα έχουμε ρεπό




Και τι δεν μας φταίει από την ώρα που ξυπνάμε μέχρι την ώρα που πέφτουμε για ύπνο... Τα πάντα. Οι κακοστρωμένοι με άσφαλτο δρόμοι, τα φτωχά σε προσωπικό νοσοκομείο, τα ελλιπή σε υποδομές σχολεία, τα "λαμόγια" οι πολιτικοί μας, οι προϋποθέσεις έκδοσης σύνταξης, η αναξιοκρατία, η ξανθιά οπτασία που επέλεξε για άντρα της τον πλούσιο επιχειρηματία και όχι τον Παπαμιχαήλ από τις διπλοπενιές, τα κανάλια που προωθούν τις δικούς τους μαϊνταντούς, τα σκουπίδια στο δρόμο, η απεργία στο μετρό που δυσκολεύει τη ζωή μας (τα αιτήματα μας είναι απλώς αδιάφορα), ο σκύλος του γείτονα που γαβγίζει (αχ, πόσο θα θέλαμε κι εμείς ένα σκυλί...), οι υψηλές τιμές στα ελληνικά σούπερ μάρκετ, σε αντίθεση με αυτά του Μονακό που πήγαμε το προηγούμενο Σαββατοκύριακο για βόλτα αναψυχής, το ότι ο περιπτεράς δεν μας κόβει απόδειξη (μη ξεχάσω το φακελάκι τον γιατρό για την επέμβαση μεθαύριο!) και πολλά πολλά άλλα σε αυτή τη χώρα που λατρεύουμε να μισούμε και μισούμε να αγαπάμε. Όμως, ΟΧΙ. Σήμερα δεν θα γκρινιάξουμε. Σήμερα γιορτάζει το ΟΧΙ, το πραγματικό ΟΧΙ, το ΟΧΙ που δεν έγινε ναι. Ας βγάλουμε έξω, λοιπόν, το εθνικό μας, γαλανόλευκο αξεσουάρ να κυματίσει για λίγες ώρες και να νιώσουμε υπερήφανοι (χωρίς παρέλαση). Από αύριο πάλι φαγωνόμαστε ευχαρίστως ξανά. Σήμερα γιορτάζουμε. Έχουμε ρεπό.

Κυριακή, 25 Ιουνίου 2017

Μονόπρακτο προς τιμήν του Όργουελ ή 25η Ιουνίου 2015







Το γουρούνι σβήνει τις τιμές σε ευρώ στον τιμοκατάλογο της ταβέρνας και τις μετατρέπει σε δραχμές. Έρχεται και το συναντά το πρόβατο.
Πρόβατο: Καλημέρα! 
Γουρούνι: Μια υπέροχη μέρα ξημερώνει!
Πρόβατο: Μες στην τρελή χαρά είσαι σήμερα...
Γουρούνι: Ασφαλώς! Η δραχμούλα μας επιστρέφει. Πέφτει ο καπιταλισμός!
Πρόβατο: Μα οι πλούσιοι θα αντέξουν! 
Γουρούνι: Μην καταπίνεις αμάσητα το χορτάρι που σε ταΐζουν...
Πρόβατο: Μα, έτσι κι αλλιώς πρόβατο είμαι...
Γουρούνι: Και για να παραμείνεις στο λέω. Αλλιώς σε βλέπω σε καμιά βδομάδα να σκεπάζεις σαν πουλόβερ τις πλάτες του πληθυσμού της Γλυφάδας, Βούλας και άλλων νοτίων προαστίων...
Πρόβατο: Γιατί χαίρεσαι τόσο πολύ με τη δραχμή ήθελα να ’ξερα...
Γουρούνι: Μα είναι προφανές! Το κιλό μου θα ακριβύνει τόσο πολύ που δεν θα πουλιέμαι πλέον κι έτσι θα αργήσουν να με σφάξουν! Ίσως μη με σφάξουν και ποτέ...
Πρόβατο: Πάμε στοίχημα ότι την άλλη βδομάδα θα παίζεις γύρω γύρω όλοι στα Βλάχικα;
Γουρούνι: Αχ... Με ταξιδεύεις στα παιδικά μου χρόνια... Γύρω γύρω όλοι... Θα παίζω σε παιδική χαρά;
Πρόβατο: Όχι, στη σούβλα...
Γουρούνι: Μη φοβάσαι για μένα, φίλε μου! Θα επιζήσω... Εδώ ζει ακόμη Ζωζώ Σαπουντζάκη, εγώ δεν θα ζήσω;
Πρόβατο: Η Ζωζώ προστατεύεται, επειδή θεωρείται είδος υπό εξαφάνιση. Εσύ τι είσαι;
Γουρούνι: Σκέψου θετικά! Θα μπορούσες την επόμενη μέρα κι εσύ να βρισκόσουν σε κάποιο ταψί, αν είχαμε ευρώ... Τώρα όμως τι λένε όλοι; «Ακρίβυνε το κρέας...» Τυχεροί είμαστε, πολύ τυχεροί...
Πρόβατο: Βρε αστοιχείωτε, σκέψου καλύτερα. Άμα έρθει η Μενεγάκη και ο Ματέο και παραγγείλουν στο αφεντικό να φάνε χοιρινή, νομίζεις ότι θα πληρώσουν σε δραχμές; Σε ευρώ θα πληρώσουν, γιατί θα ’χουν γερό συνάλλαγμα. 
Γουρούνι: Αν όμως έρθει κάποιος απ’ την αριστερή πτέρυγα του Σύριζα, θα πάρει μόνο και μόνο λόγω ιδεολογίας ψωμί κι ελιές. Με αποτέλεσμα να μη γίνεται κατανάλωση, να μην φεύγει κρέας και έτσι να αργήσει πολύ η σειρά μου ή ακόμη καλύτερα και να μην φτάσει ποτέ!
Πρόβατο: Κι αν έρθει ο Λαπαβίτσας; 
Γουρούνι: Αυτος ειναι ο ήρωάς μου! Σ’ αυτόν θα χρωστάω πολλά. Την πείνα των συμπολιτών από τη μια και την επιβίωση τη δική μου από την άλλη. Αυτός και σε τάλαντο να πληρώσει, δεν θα του πούμε όχι. Σε τίποτα. Εις πολλά τα έτη της αριστερής πτέρυγας... 
Το πρόβατο κατεβάζει το κεφάλι του σκεπτόμενο.
Μπαίνει στη σκηνή το κοράκι, που μοιράζει εφημερίδες.
Κοράκι: Εφημερίδες! Εφημερίδες! Νέα υποτίμηση της δραχμής! Εφημερίδεεεες! Τα μαγαζιά κλείνουν, τα ζευγάρια χωρίζουν, τα αστέρια πέφτουν, τα ηφαίστεια στην Σκανδιναβία σκάνε το ενα μετά το άλλο, η Εθνική χάνει απ’ τα νησιά Φερόε, σεισμοί επίκεινται, ο Βενιζέλος αδυνάτισε, ο Σαμαράς σκέφτεται να αποχωρήσει από τη Νέα Δημοκρατία, η Καρυάτιδα που επέστρεφε από το Βρετανικό μουσείο χάθηκε από την εταιρία κούριερ στα σύνορα με Φύρομ, ενώ η Φώφη Γεννηματά δηλώνει πανέτοιμη για την ηρωική έξοδο από τη Βουλή.
Το κοράκι φεύγει από τη σκηνή.
Γουρούνι: Πες μου πως παίζω σε σκηνή από την Φάρμα των Ζώων του Όργουελ, αλλιώς θα πηδήξω απ’ το μπαλκόνι.
Πρόβατο: Μην το κάνεις αυτό, φίλε μου! Βρίσκεσαι πάνω στο άνθος της νιότης και της εμπορευσιμότητάς σου! Είσαι ακόμη του γάλακτος, δεν πρέπει να σκέφτεσαι την αυτοκτονία...
Γουρούνι: Μα ποιος μίλησε για αυτοκτονία;
Πρόβατο: Μα εσύ πριν λίγο! Είπες ότι θα πηδήξεις απ’ το μπαλκόνι αν σου πούμε ότι δεν παίζεις τελικά σε ταινία του Όργουελ.
Γουρούνι: Δεν εννοούσα ότι θα βάλω τέλος στη ζωή μου κυριολεκτικά... 
Πρόβατο: Τώρα που μίλησες για ζωή, η Κωνσταντοπούλου τι να κάνει; 
Γουρούνι: Σκέφτεται να συμμετάσχει σε μία ταινία που θα σκηνοθετήσει μαζί με τον Παπακαλιάτη, θα γράψει μαζί με τον Παπακαλιάτη, θα παίξει μαζί με τον Παπακαλιάτη και μη σου πω τι άλλο θα κάνει επίσης στον ρόλο μαζί με τον Παπακαλιάτη...
Πρόβατο: Πάει αυτή, το ’χασε.... 
Γουρούνι: Από τη μέρα που ήρθε η δραχμή και έφτασε η τηλεθέαση του καναλιού της Βουλής στο 85%, δεν ξέρει ποια από όλες τις προτάσεις να δεχτεί, αν και υπερισχύει κάποια...
Πρόβατο: Ποια;
Γουρούνι: Να πουλάει ηλεκτρονικούς μετατροπείς από ευρώ σε δραχμή σε τελεμάρκετινγκ.
Πρόβατο: Τελικά, όλοι κάνουν καριέρα. Μόνο εγώ θα πάω σαν πρόβατο στη σφαγή.
Γουρούνι: Τουλάχιστον έχεις αυτογνωσία...
Παπαγαλάκι – δημοσιογράφος μπαίνει στη σκηνή. Το γουρούνι συνεχίζει να διορθώνει τιμές και το πρόβατο να κοιτάζει αχανώς. 
Παπαγαλάκι: Καλημέρα και καλή δύναμη, μου είπαν να σας πω. Εσείς θέλατε ρήξη καλά να πάθετε, μου είπαν να σας πω. Δεν θέλατε μνημόνια, ζυμώστε τώρα ψωμί, μου είπαν να σας πω.
Γουρούνι: Τι άλλο σου είπαν να μας πεις;
Παπαγαλάκι: Και για τη συντέλεια του κόσμου μου είπαν να σας πω, αλλά επειδή είναι μεγάλο το κείμενο και το ξέχασα θεωρείστε ότι σας το ’πα ήδη.
Γουρούνι: Μάλιστα...
Παπαγαλάκι: Το παρακάτω δεν μου ’παν να σας το πω. Παίρνω μόνο μου την πρωτοβουλία. Έχετε κανένα κρακεράκι;
Πρόβατο: Πάνω μου όχι.
Γουρούνι: Ούτε εγώ έχω... (γράφει τιμή στιφάδου 35.000 δραχμές)
Παπαγαλάκι: Κρίμα... (απογοητευμένο)
Πρόβατο: Μα 35.000 δραχμές το στιφάδο;
Γουρούνι: Ε, ναι. Δηλαδή 10 Ευρώ (λόγω υποτίμησης). Το τσιμπάω λίγο μήπως τη γλιτώσει ο Μπάνυ αυτή την εβδομάδα. Γέννησε η γυναίκα του εφτάδημα και έχει να μεγαλώσει ολόκληρη οικογένεια....
Παπαγαλάκι: Πάλι εφτάδημα κι αυτή; Για αυτό τα κουνέλια δεν θα συναντήσουν ποτέ δημογραφικό πρόβλημα. Αλίμονο σε μας τους παπαγάλους... Αλλά ποιος να μιλήσει; Οι μισοί και περισσότεροι μη σου πω ό,τι ακούνε λένε.
Πρόβατο: Μα έτσι δεν λειτουργεί το δικό σας manual?
Παπαγαλάκι: Κυρίως ναι, αλλά εγώ ήμουν εκ γενετής επαναστάτης. Ζούσα από μικρό σε ένα τεράστιο κλουβί του κυρίου μου με όλες τις ανέσεις. Τους γονείς μου τους προσέλαβαν μεγάλες εφημερίδες, για να λένε τα νέα κι έκτοτε έχασα τα ίχνη τους. Όμως δεν με πείραζε, γιατί ήξερα ότι θα βρίσκονταν κάπου καλά. Όταν μεγάλωσα, διάβαζα συνεχώς βιβλία με αντιστασιακές διαθέσεις: Φυλλάδια της wwf, της greenpeace, ΑΡΚΑ...
Γουρούνι: Και πώς κατάντησες όργανο του συστήματος κι έρχεσαι και μας λες ασυναρτησίες απ’ το πρωί μέχρι το βράδυ;
Παπαγαλάκι: Εθίστηκα στα κρακεράκια. Είναι ωραία η άτιμη η καλοπέραση...
Γουρούνι: Λοιπόν, πάρε αυτήν εδώ την κάρτα.
Παπαγαλάκι (με χαρά): Τι είναι;
Γουρούνι: Είναι το τηλέφωνο από μια εταιρία καφέ. Ψάχνουν παπαγάλο για φωτογράφιση, γιατί ο προηγούμενος που είχαν στο σήμα άφησε τον μάταιο τούτο κόσμο και οι συγγενείς του ζητούν πνευματικά δικαιώματα. Μπορεί να τους κάνεις και να ανοίξεις επιτέλους τα φτερά σου...
Παπαγαλάκι: Είσαι τόσο καλός...
Πρόβατο: Μόνο για σήμερα, μη φαντάζεσαι... Τον πέτυχες σε καλή μέρα.
Παπαγαλάκι: Ευχαριστώ πολύ, φίλοι μου! Γεια σας, γεια σας!
Πρόβατο: Στο καλό! Στο καλό!
Ο παπαγάλος αποχωρεί.
Γουρούνι: Είμαι ψυχούλα τελικά κάτω απ’ αυτή την απαλή ροζ επιδερμίδα...
Πρόβατο: Τι λες να κάνουμε το απόγευμα;
Γουρούνι: Πάμε για λασπομαχίες;
Πρόβατο: Δεν μπορώ, θα χαλάσω το μαλλί μου...
Γουρούνι: Ε, τότε πάμε κανα θερινό σινεμαδάκι...
Πρόβατο: Ναι, ναι! Θέλω πολύ! Έχει βγει και μια ταινία θρίλερ σε επανέκδοση, που σπάει ταμεία λένε!
Γουρούνι: Α, ναι; Ποια;

Δευτέρα, 1 Μαΐου 2017

Το "Εκτός Ύλης ή Ο μονόλογος ενός καθ' ομολογία παράλογου" στην Ευρώπη.

Αγαπητοί φίλοι,

δεν μπορούσα να διανοηθώ όταν έγραφα τον θεατρικό μονόλογο "Εκτός Ύλης ή Ο μονόλογος ενός καθ' ομολογία παράλογου" ότι θα ταξίδευε στην Ευρώπη. Στις 19 Μαΐου στο θέατρο De Lijsterbes των Βρυξελλών, λοιπόν, υπό την οργάνωση και συνεργασία του Ελληνικού Θεάτρου Βελγίου και της CliqueArt, το έργο περνά τα σύνορα της χώρας και μιλά στην καρδιά την Ελλήνων πολιτών του εξωτερικού. 

Ευχαριστώ θερμά όλους τους υπέροχους συντελεστές για τη συνεργασία και ιδίως τους: Κωνσταντίνα Νικολαΐδη για την ευφάνταστη σκηνοθεσία, Γεράσιμο Σκιαδαρέση για την καθηλωτική ερμηνεία, Κωνσταντίνο Μουταφτσή, Μαγδαληνή Παλιούρα και Τάσο Κονταράτο για τις εξαιρετικές τους ερμηνείες δεύτερων ρόλων, την Πολυτίμη Μαχαίρα για το πανέμορφο σκηνικό, τον Γιώργο Περού για την πρωτότυπη μουσική του σύνθεση, όπως και τον Γιάννη Στιβανάκη και την Ιουλία Μακρή για το εικαστικό αποτέλεσμα της αφίσας του έργου.

Είμαι ευγνώμων στον κόσμο που άγγιξε και αγκάλιασε το έργο. Σας ευχαριστώ θερμά και υπόσχομαι αυτό να είναι μόνο η αρχή. Καλό μήνα και καλή μας συνέχεια!


Τετάρτη, 19 Απριλίου 2017

Γαλλική Ριβιέρα

Ένα νέο μου διήγημα ύστερα από καιρό.





-"Α, να χαθούν! Οι αλήτες! Μας έφεραν σε τέτοιο σημείο και μετά δεν φταίει κανένας τους..."
- "Μα τι έπαθες πάλι, Χρήστο, παραμονές Δεκαπενταύγουστου; Πάλι φωνάζεις και παραπονιέσαι; Δεν βαρέθηκες πια;" Η κυρία Αιμιλία, η γειτόνισσα από το δίπλα μπακάλικο, περπάτησε ως την είσοδο του περιπτέρου με τα χέρια στη μέση. "Απ' το πρωί τα 'χεις με όλους και με όλα!"
- "Είναι να μην τα 'χω;", της αντιγυρίζει με απόγνωση δείχνοντας τις εφημερίδες. "Δεν βλέπεις τι μας κάνουν; Κάθε μέρα οι ίδιες και οι ίδιες ειδήσεις ή και πιο δυσάρεστες ακόμα! Γυρίζω φύλλο πέφτω σε περικοπές σε συντάξεις, γυρίζω φύλλο πέφτω σε κατάργηση του εφάπαξ, γυρίζω φύλλο πέφτω σε ξυλοδαρμό φοιτητών, γυρίζω φύλλο πέφτω σε αύξηση ΦΠΑ."
- "Τι τις διαβάζεις κι εσύ κάθε μέρα; Εγώ τις χαζεύω λίγο, γελάω και μετά παίρνω κανά περιοδικό. Ξέρεις, από κείνα τα καλά, με τα ωραία τα έγχρωμα εξώφυλλα που λένε πώς περνάν' οι διάσημοι και πώς καίνε τα λεφτά τους. Πώς μου αρέσει... Δεν λέγεται!"
- "Ο καθένας όπως χαίρεται", τις απαντά απότομα.
- "Εγώ έτσι χαίρομαι. Και στο κάτω - κάτω της γραφής, σαν τι να κάνουμε;" Ο Χρήστος έχει βγει από το περίπτερο και την έχει πλέον πλησιάσει.
- "Να αντιδράσουμε! Να γυρίσουμε ανάποδα το κατεστημένο. Να τους δείξουμε τι πάει να πει δύναμη του λαού!"
- "Κομμουνιστής μας βγήκες του λόγου σου;"
- "Άντε πάλι... Κατηγορίες... Ταξινόμηση. Ό,τι θέλω είμαι. Πάντως όχι. Για να σε βγάλω από την απορία, δεν είμαι κομμουνιστής, αν και θα το ήθελες."
- "Εγώ;", κάνει με έκπληξη η Αιμιλία.
- "Εσύ, εσύ... Θα το ήθελες τρελά. Ξέρεις τι είδηση θα ήταν για τη γειτονιά αυτό; Σαν να σας ακούω από τώρα να λέτε: Τα 'μαθες; Είναι κομμουνιστής και πάει και στην εκκλησία! Αν έχει το Θεό του..."
- "Ε, δεν είμαστε δα και τόσο καχύποπτοι άνθρωποι..."
- "Μάλιστα..."
- "Πάντως, αν θες να ξέρεις ο κόσμος δεν ξεσηκώνεται. Μόνο αν αδειάσει το πιάτο του θα ξεσηκωθεί, αλλιώς δεν ξεσηκώνεται."
Εκείνη την ώρα ένας πελάτης έρχεται στο περίπτερο. Η Αιμιλία χαιρετά τον γείτονά της και αποχωρεί. Ο πελάτης ρωτά τον Χρήστο αν έχει συγκεκριμένη μάρκα τσιγάρων.
- "Ασφαλώς και τα έχουμε. 4.80."
- "Ορίστε τα χρήματα."
Οι δυο άντρες κοιτιούνται για λίγο.
- "Θέλετε και κάτι άλλο;", ρωτά ο Χρήστος σκεπτικός.
- "Την απόδειξη."
- "Α, ναι... Την απόδειξη. Το ξέχασα εντελώς." Πατάει κάτι κουμπιά στη μηχανή. "Κοίτα να δεις, φίλε! Μπλόκαρε! Θα περιμένεις δέκα λεπτάκια να τη φτιάξω και να στην κόψω;"
- "Όχι,δεν πειράζει. Αφήστε το. Ευχαριστώ", αποκρίνεται ο πελάτης και αποχωρεί.
- "Όχι που θα μου τα φάει αυτός στο καροτσάκι. Αυξάνετε και τον φπα...", μονολογεί βλέποντας τηλεόραση από μια μικρή οθόνη που έχει μέσα στο περίπτερο. "Μας ξεζουμίσατε! Όλα μας τα πήρατε. Ό,τι βγάζουμε, σας το δίνουμε. Κοράκια!" 
Οι φωνές του ακούγονταν για ώρα και έφταναν σχεδόν μέχρι την κοντινή παιδική χαρά. Μέχρι που κατέβηκαν τα ρολά της μικρής του επιχείρησης δεν σταμάτησε να μουρμουράει. Κανείς θα νόμιζε ότι μέχρι και οι γάτες είχαν βαρεθεί να τον ακούνε και είχαν αλλάξει προσωρινά στέκι. 
Την επόμενη της Παναγίας το περίπτερο ήταν κλειστό. Η κυρία Αιμιλία απόρησε που το είδε έτσι. Ο φίλος της δεν την είχε ενημερώσει ότι θα έκλεινε. Συνήθως έφευγε οικογενειακά, μόνο ανήμερα της μεγάλης γιορτής. Πιο κάτω, πήρε το μάτι της την κυρία Μερόπη, νύφη του Χρήστου. Έβγαζε τον σκύλο της βόλτα, αν και όχι την καθιερωμένη ώρα, όπως πρόσεξε χωρίς ίχνος καθυστέρησης η Αιμιλία.
- "Μερόπη, Μερόπη!", της φώναξε. "Τι κάνεις;" Οι γυναίκες πλησίασαν και χαιρετήθηκαν. Αφού αντάλλαξαν τις βασικές ευχές, η Αιμιλία προχώρησε αμέσως στο ψητό.
- "Ο Χρήστος; Δεν φάνηκε. Είναι καλά;"
- "Ο Χρήστος; Μια χαρά. Θα κάνει τις βουτιές του τώρα."
- "Πήγε στο χωριό;"
- "Στο χωριό; Χρόνια έχει να πάει στο χωριό. Πώς σου ήρθε;"
- "Μα κάθε χρόνο δεν πηγαίνει στο..."
- "Με λίγα λόγια, για να μη σε κουράζω, καλή μου, ο Χρήστος βρίσκεται για διακοπές στη Νίκαια. Πήρε τις... οικονομίες του, τέλος πάντων, Θου Κύριε... Και πήγε."
- "Σκάει ο Τζίτζικας στη Νίκαια. Εκεί βρήκε να πάει; Είχα κι εγώ κάποτε ένα εξοχικό στις Τζιτζιφιές..."
- "Δεν κατάλαβες, χρυσή μου. Στο Μονακό εννοώ πήγε, στη Γαλλική Ριβιέρα..."
- "Εκεί που έχουν και πριγκίπισσες εννοείς;"
- "Ακριβώς. Εκεί. Είχε αναδουλειές φέτος, του ζήταγαν και οι περισσότεροι αποδείξεις για το αφορολόγητο... Ξέρεις τώρα... Και τελικά δεν κατάφερε να πάει στη Μύκονο. Του στοίχισε πολύ η αλήθεια είναι, αλλά... Αυτά κάνει η άτιμη η κρίση... Σε χαιρετώ, τώρα γιατί πρέπει να πάω τον Ιβάν στον γιατρό. Πρέπει να περνά κατάθλιψη ο γλυκός μου και θέλω να τον ρωτήσω μήπως πρέπει να του αλλάξω τη σκυλοτροφή. Καλή συνέχεια, χρυσή μου!" 
Η κυρία Αιμιλία έμεινε για λίγο αποσβολωμένη, ύστερα κοίταξε το περίπτερο και κίνησε για το σπίτι της, για να ψάξει στον χάρτη τη Γαλλική Ριβιέρα...